UAC Nederland

geeft kinderen een toekomst

UAC-Nederland Header afbeelding
 
< Terug naar overzicht

Wendy van Thiel

Voor mijn tijd in Kameroen heb ik wel duizend woorden. En dan nog zou ik er te kort komen. Soms lijkt het dat naarmate de tijd verstrijkt, het niet langzaam verdwijnt, maar juist een steeds grotere impact op me heeft. 

Ik heb daar in de korte tijd dat ik er was (drie maanden, relatief kort dus), zoveel meegemaakt dat het veel langer lijkt. Aan de andere kant was ik graag langer gebleven om meer werk te kunnen verzetten. Er is daar nog zoveel te doen! De organisatie groeit waar je bijstaat en je hoeft er niet veel tijd te spenderen om jezelf aan het werk te krijgen. Binnen no-time stond ik op met de organisatie in mn hoofd en ging ik ermee naar bed. Het is één groot project, bestaande uit allemaal kleine projecten met iedere dag nieuwe belevenissen die het moet overwinnen. Tussendoor genoot ik van het eten (niet altijd natuurlijk…), van de omgeving, van de regen, van de zon, van de zee en zijn geweldige golven, van de visies op het leven die ze daar houden en van de enorme gastvrijheid. 
Natuurlijk heeft al t mooie ook zijn keerzijde. Ik heb erg moeten wennen aan de mentaliteit dat wat vandaag niet lukt, morgen wel komt. Maar zodra ik thuis was…moest ik weer wennen aan de mentaliteit om het allemaal maar meteen en vandaag te doen! Het drong daar wel ineens tot mij door wat voor een geweldig leven ik thuis heb. Niet alleen door de luxe, maar ook door het missen van mensen. Ook krijg je naarmate je er langer zit, meer besef in het leven van de mensen daar. Dat zij naast een dagelijkse glimlach ook dagelijkse kopzorgen hebben en wel op een heel ander niveau als ons.
Nu ik me nog steeds inzet, vergeet ik soms wel eens wat voor prestatie het is dat UAC daar maar blijft bestaan en blijft groeien en zich toch iedere keer weer red. Maar zolang het nog bestaat blijf ik me inzetten voor het ideaal. Omdat het een goed streven is, toekomst heeft, en Afrika mijn hartje gestolen heeft.